Kıbrıs Türk Elektrik Kurumu’nun yıllardır bitmek bilmeyen elektrik kesintileri artık ne “teknik arıza” diye geçiştirilebilir ne de sabır çağrılarıyla örtülebilir. Bu yaşananlar bir altyapı sorunu değil, açık bir yönetim zaafıdır. Ve bunu bir rapordan değil, bizzat yaşadıklarımdan yazıyorum.
Yakın Doğu Üniversitesi Akademik Lojmanları’nda son beş gündür her akşam aynı tabloyla karşı karşıyayız. Tesadüf denemeyecek kadar düzenli, arıza denemeyecek kadar alışkanlık haline gelmiş bir kesinti düzeni…
Saat 17.00’yi biraz geçsin, elektrik gidiyor. Ne önceden bir uyarı var ne de sonrasında bir açıklama.
Ve en son dün akşam…
Saat 17.00’de kesilen elektrik, tam 5 saat 1 dakika sonra, gece 22.01’de geri geldi.
Beş saat boyunca karanlık.
Beş saat boyunca sessizlik.
Beş saat boyunca tek bir yetkiliden tek bir cümle yok.
İnsanlar işten çıkıp evlerine giriyor. Günün yorgunluğu omuzlarında, çocuklar aç, evler soğuk. Ocağa tencere konulamıyor, ışık yanmıyor. Bu evlerde çocuklar var. Yaşlılar var. Hastası olanlar var. Ama KIB-TEK’in akşam saatlerinde yaşanan bu kesintilere dair tek bir resmi açıklaması yok.
Gündüz saatleri için yapılan “planlı kesinti” duyuruları ortadayken, her akşam tekrar eden bu kesintilerle ilgili derin bir sessizlik hâkim.
Vatandaş doğal olarak soruyor:
Bu kesintiler planlı mı?
Değilse neden her gün aynı saatte oluyor?
Planlıysa neden halka açıklanmıyor?
Elektrik kesilebilir. Altyapı yetersiz olabilir. Arıza çıkabilir. Ama her akşam aynı saatlerde yaşanan, saatler süren ve açıklaması yapılmayan kesintiler, artık teknik bir mesele değildir. Bu, tercihtir. İlgisizliktir. Umursamazlıktır.
Soğuk hava şartlarında saatlerce süren kesintiler artık istisna değil, rutin hale gelmiştir. Ocakta kalan yemekler, yarım kalan akşamlar, karanlıkta geçirilen saatler sıradanlaştırılmıştır. Asıl tehlike de burada başlıyor: Bu rezaletin normalleşmesi.
Sorun yalnızca Yakın Doğu Üniversitesi Lojmanları’nın sorunu değildir. Bu tablo, ülke genelinde yıllardır çözülemeyen enerji yönetimi krizinin küçük ama çok net bir özetidir. Elektriği yönetemeyen bir anlayışın, krizi açıklayamaması da şaşırtıcı değildir.
Bölge sakinlerinin tepkisi artık nettir:
“Bu şekilde ülke yönetilmez.
Bu koltuklarda oturanlar, taşıyamadıkları sorumluluğu işgal etmemeli.”
Bu bir öfke patlaması değil. Bu, karanlıkta bırakılan insanların haklı tepkisidir. Kimse mucize beklemiyor. Kimse kusursuzluk istemiyor. Ama hesap verilebilirlik, şeffaflık ve asgari ciddiyet talep ediyor.
Her akşam aynı saatte kesilen, saatler sonra geri gelen elektrik; artık bir altyapı sorunu değil, bir yönetim aynasıdır.
Ve o aynada görünen manzara, ne yazık ki zifiri karanlıktır.
